Mechanica, constructies & materialen

Formules over balken, vakwerken en materialen gaan pas leven als studenten ze zelf meten. Met deze opstellingen belasten ze een balk, laten een staaf knikken of trekken een proefstaaf kapot – en vergelijken de meting met de berekening. Inclusief software voor dataregistratie.

  • vo / vmbo: krachten, momenten, hefbomen en katrollen
  • mbo: sterkteleer, doorbuiging, trek- en drukproeven
  • hbo / universiteit: statisch onbepaalde constructies, bogen, vakwerken, knik, plasticiteit en materiaalgedrag

Al in gebruik bij o.a. Universiteit Twente (TecQuipment Structures-platforms), Haagse Hogeschool en Deltion Zwolle.

Een constructielab opbouwen? Begin met één platform en breid per module uit. Vraag advies »


TecQuipment-opstellingen voor mechanica, constructies en materiaalkunde

Klik op een opstelling voor leerdoelen, doelgroep en een offerteaanvraag. Prijzen op aanvraag, altijd inclusief advies over niveau en lesmateriaal.

Krachten, momenten, knik, statisch, dynamisch. De theorieën worden duidelijk gemaakt met deze opstellingen van Tecquipment. Voor MBO HBO en Universiteit toepasbaar. Kamptec heeft diverse opstellingen op maat gemaakt voor enkele opleidingen, zie projecten.


Download hier het hele sterkteleer programma

Statics Fundamentals 2020

PDF – 634,2 KB 1087 downloads

Structures 2020

PDF – 1,9 MB 1076 downloads


Sterkteberekeningen van constructies dienen om aan te tonen of de gekozen combinatie van constructie, materialen en belastingen al dan niet kan leiden tot bezwijken. Onder falen kan worden verstaan scheurvorming in het bouwmateriaal, die zich uit in brosse of taaie breuk.

Belastingen kunnen hetzij statisch of dynamisch zijn. In het laatste geval wordt vermoeiing relevant (populair ook wel als materiaalmoeheid bestempeld).

Voor metalen is de zogenaamde (materiaal)spanning bepalend voor falen. Materiaalspanning wordt gedefinieerd als kracht gedeeld door oppervlak. Indien de kracht loodrecht op het oppervlak staat is er sprake van een normaalspanning. Indien de kracht evenwijdig aan het oppervlak staat spreekt men van een schuifspanning. 

De meeste metalen kennen een zogenaamde vloeigrens (ook wel 'elasticiteitsgrens'), een spanning die het metaal zonder blijvende vervorming kan ondergaan. In veel gevallen (met name bij statische belastingen) wordt een veiligheidsfactor ten opzichte van deze spanning toegepast om het ontwerp te valideren. Met andere woorden: de optredende (berekende) spanning mag niet groter zijn dan de rekgrens gedeeld door de veiligheidsfactor.

Aangezien de theoretische rekgrens (zie ook 'spanning-rekdiagram') uitgaat van een spanning (uitgeoefende belasting/kracht) in slechts één richting (uni-axiaal), echter in de praktijk combinaties van spanningen kunnen optreden (normaal- en afschuif, in x, y, en z-richting), zijn er, afhankelijk van de beroepspraktijk, diverse methodes om deze combinaties om te rekenen naar een werkbare resulterende uniaxiale spanning. De verschillende eenheidsspanningen zijn ieder genoemd naar hun geestelijk vader, zoals:

de Von Mises-spanning (algemeen gebruik)
de Tresca-spanning (algemeen gebruik, m.n. ketelbouw)
de Huber en Hencky-spanning (veelal toegepast bij assen)
Omdat het correct uitrekenen van de spanningen erg arbeidsintensief en/of onnauwkeurig kan zijn, wordt vaak toevlucht genomen tot de eindige-elementenmethode. Dit is een rekenmethode waarbij de constructie wordt opgedeeld in een beperkt (eindig) aantal elementen waarvan het gedrag bekend is. Hierdoor is het mogelijk de spanningen middels een matrixvergelijking te bepalen/generaliseren voor de gehele constructie.